Frank Lloyd Wright jest chwalony za swoje organiczne projekty. Chciał, żeby budynek wyrósł z ziemi jak drzewo. Architektura zrównoważona nie jest jednak zjawiskiem nowym. To już istnieje od bardzo długiego czasu. Rzymianie budowali akwedukty, które przemieszczały wodę wyłącznie za pomocą grawitacji. Systemy te przez wieki dostarczały wodę do kopalń i młynów. To samo zrobili Grecy, kierując swoje budynki w stronę słońca. Umieszczali swoje miasta tak, aby pochłaniały ciepło słoneczne. Brakowało drewna opałowego, więc się dostosowali.
Dziś ryzyko to jest jeszcze większe. Przepisy budowlane wymagają ograniczenia emisji gazów cieplarnianych. Efektywność energetyczna nie jest już opcją. Architekci muszą być elastyczni. Muszą pomyśleć przed wykonaniem rysunków. Kiedy sieć energetyczna jest przeciążona, tradycyjne metody przestają działać.
Kto stoi na czele tego ruchu? Lista się zmienia. Pojawiają się nowe nazwiska. Jednak pewne osiągnięcia są niezaprzeczalne. Oto 10 architektów, którzy wyznaczają standardy w zielonym budownictwie.
Зміст
Peter Busby: kanadyjski pionier
Peter Busby jest jednym z wiodących kanadyjskich architektów zajmujących się ekologią. W kwietniu 2012 roku został dyrektorem zarządzającym biura Perkins + Will’s w San Francisco. Firma jest ogromna. Jest znana na całym świecie ze swoich zrównoważonych projektów. Jednak Busby dostrzegł potencjał zielonego budownictwa na długo przed 2012 rokiem. Dołączył do firmy w 2004 roku. Jego mentorem był Ray Cole. Cole jest guru zrównoważonego rozwoju. Busby wierzył, że zrównoważony projekt to dobry projekt. To nie jest dodatek. To jest podstawa.
Jest członkiem-założycielem Kanadyjskiej Rady Budownictwa Ekologicznego. 20% swojego czasu poświęca ochronie środowiska. To połowa tygodnia pracy. Tygodnik.
Portfolio Busby’ego jest obszerne. Pracował przy projekcie Dockside Green. Jest to wspólnota mieszkaniowa o mieszanym przeznaczeniu zlokalizowana w Victorii w Kolumbii Brytyjskiej. Zaprojektował centrum dla zwiedzających Ogrodu Botanicznego Van Dusen. Centrum to zostało otwarte w 2012 roku. Założył także Interactive Resiliency Research Center na Uniwersytecie Kolumbii Brytyjskiej. Został otwarty w 2011 roku.
Nagrody napływają jedna po drugiej. Dwukrotnie otrzymał nagrodę „Top 10” od Rady ds. Środowiska Amerykańskiego Instytutu Architektów. Jeden z nich dotyczy projektu Dockside Green. Otrzymał nagrodę Amerykańskiego Instytutu Architektów „What Makes It Green?” nagroda. Ponownie w przypadku projektu Dockside Green. W latach 2009 i 2010 została uznana za jednego z 50 najbardziej ekologicznych pracodawców w Kanadzie.
Norman Foster: minimalizm high-tech
Norman Foster nie tylko buduje budynki. Projektuje je i konstruuje. Jego firma Foster + Partners postrzega budynki jako maszyny do życia. Ale nie w zimnym, industrialnym sensie. W tym sensie, że są skuteczne i responsywne.
Foster wierzy w przejrzystość. Używa szkła i stali, aby zatrzeć granicę pomiędzy przestrzenią wewnętrzną i zewnętrzną. To nie tylko estetyka. To jest funkcjonalność. Naturalne światło zmniejsza rachunki za prąd. Poprawia zdrowie. Zmienia emocjonalne postrzeganie przestrzeni przez ludzi.
W swoich pracach często wykorzystuje pasywne strategie projektowania. Studiował wzorce wiatrów. Analizował drogę słońca. Projektował elewacje zgodnie z klimatem. Zmniejsza to potrzebę mechanicznego ogrzewania i chłodzenia. Zmniejsza to Twój ślad węglowy.
Projekty Fostera są wszędzie. Kopuła budynku Reichstagu w Berlinie. Budynek Swiss Re w Londynie. Siedziba HSBC w Hongkongu. Każdy z nich poszerza granice funkcjonalności budynku. Wytwarzają energię. Zbierają wodę deszczową. „Oddychają”.
Lekcja dla właścicieli domów jest jasna. Zrównoważony rozwój to nie tylko instalacja paneli słonecznych. To kwestia projektu. Liczy się to, jak budynek od samego początku wchodzi w interakcję z otoczeniem.
Norman Foster to coś więcej niż tylko nazwisko w architekturze. On jest standardem. Od założenia Foster + Partners w 1967 roku firma zdobyła setki nagród. Są laureatami ponad 100 konkursów międzynarodowych i krajowych. Ich projekty rozproszone są po całym świecie.
Ale Fosterowi zależy na czymś więcej niż tylko sławie. Przestudiował dane. Budynki zużywają połowę wyprodukowanej energii elektrycznej. Wytwarzają połowę światowej emisji dwutlenku węgla. Za zmianę tych liczb odpowiada architekt.
Małe korekty mogą pomóc. Ale lepiej myśleć odważnie.
Foster i jego zespół projektują obecnie Masdar w Abu Zabi. To musi być miasto zeroemisyjne i zeroodpadowe. Jeśli projekt odniesie sukces, ustanowi nowy standard zrównoważonego planowania urbanistycznego. Pierwszy na świecie.
Organiczne podejście Erica Coreya Frieda
Eric Corey Freed już w wieku ośmiu lat wiedział, że chce zostać architektem.
Następnie zainteresował się architekturą organiczną. Styl ten został opracowany przez Franka Lloyda Wrighta. Pomysł jest prosty. Budynek musi harmonijnie wpisywać się w otoczenie. Powinien odzwierciedlać lokalny klimat i wykorzystywać lokalne materiały.
Fried nie tylko się tego uczył. Po to żył. Pracował z byłym uczniem Wrighta w Nowym Meksyku. Następnie przeniósł się do San Francisco.
Tam pomagał w opracowywaniu projektów zrównoważonego projektowania. Pracował na Uniwersytecie Kalifornijskim w Berkeley i Akademii Sztuk Pięknych. Założył także własną firmę OrganicARCHITECT.
Jego prace szybko przyciągnęły uwagę w rejonie Zatoki San Francisco. W 2005 roku magazyn San Francisco przyznał mu tytuł „Najlepszego zielonego architekta”. W 2007 roku otrzymał nagrodę „Najlepszego Wizjonera”.
Fried nadal zajmuje się architekturą. Napisał także kilka książek. Dużo mówi o zielonym designie.
Dziedzictwo R. Buckminstera Fullera
Nie można mówić o zrównoważonym projektowaniu bez wspomnienia R. Buckminstera Fullera.
Fuller wyprzedził swoją epokę. Dąży do efektywności. Wierzy, że można zrobić więcej za mniej. Jego kopuły geodezyjne są znane na całym świecie. Wykorzystują minimalną ilość materiału, aby osiągnąć maksymalną wytrzymałość.
Ukuł termin „Ziemia jest statkiem kosmicznym”. Wszyscy mamy te same zasoby. Musimy mądrze nimi zarządzać. Jego idee wywarły wpływ na pokolenia architektów.
Praca Fullera przypomina nam, że zrównoważony rozwój nie jest rzeczą nową. To jest podstawowa podstawa.
Powstanie Kopuły Geodezyjnej
Być może widziałeś je już wcześniej. Te dziwne kuliste struktury składające się z trójkątnej siatki. Wyglądają bardziej jak gigantyczne klatki dla ptaków lub projekty szkolnych targów naukowych niż budynki mieszkalne. Ale są prawdziwe. Istnieją dzięki R. Buckminsterowi Fullerowi. Fuller był kimś więcej niż tylko architektem. Był humanistą ze szczególną pasją. Uważał, że na świecie są dwa wielkie problemy: bezdomność i głód. Wszystko, co zaprojektował, było próbą rozwiązania tych problemów. Tani. Tylko. Skuteczny.
Najpierw próbował stworzyć Dom Dymaxion. Było okrągłe. Został wyprodukowany fabrycznie (był składany). Stał na filarach. Kształt ten zapewnia naturalne ogrzewanie i chłodzenie. Zużywa mniej materiałów niż dom prostokątny. Zanim „zielony” stał się terminem marketingowym, był naprawdę przyjazny dla środowiska. Po II wojnie światowej Stany Zjednoczone pilnie potrzebowały mieszkań. Ludzie ustawiali się w kolejce, żeby zamówić Dimixion do domu. Potem skończyły się pieniądze. Projekt jest martwy.
Fuller nie poddawał się. Wrócił do podstaw. W rezultacie powstała kopuła geodezyjna. Wojsko amerykańskie od razu go pokochało. Jest bardzo lekki. To było trwałe. Można go złożyć w ciągu kilku godzin. Żołnierze stacjonujący za granicą wykorzystywali je jako koszary. Kiedy wojna się skończyła, ludzie kupowali je jako domy. Dlaczego? Ponieważ działają. Kula porusza powietrzem. Ciepło wzrasta i jest równomiernie rozprowadzane. Nie musisz walczyć z systemem klimatyzacji w swojej kopule. Niech fizyka robi swoje.
Fuller nawet mieszkał w jednym z nich. Znajduje się w Carbondale w stanie Illinois. Siedzi w pracy i wykłada na Uniwersytecie Southern Illinois. Dom jest aktualnie w remoncie. Stanie się muzeum. Miejsce, w którym można dowiedzieć się o próbie rozwiązania kryzysu mieszkaniowego przez jednego człowieka za pomocą geometrii.
Czy LEED wystarczy? Wychodzi Thom Maine
Dużo mówimy o LEED. Przywództwo w projektowaniu energii i środowiska (przywództwo w projektowaniu energii i środowiska). To złoty standard w budownictwie ekologicznym. Widzisz znak. Czujesz się dumny. Ale architekt Thom Mayne uważa, że patrzymy na niewłaściwą rzecz.
Main otrzymał Nagrodę Pritzkera, Nagrodę Nobla w dziedzinie architektury, w 2005 roku. Nie uważa zrównoważonego rozwoju za punkt na liście. Uważa, że budynki nie muszą wyglądać w określony sposób, aby były zrównoważone. Uważa, że budynki należy wyceniać na podstawie ich długoterminowej wydajności. Nie certyfikat. Nie początkowy projekt. Ich prawdziwe zachowanie od dziesięcioleci.
Założył firmę Morphosis w 1972 roku. Jego firma stara się tworzyć produkty zaprojektowane z myślą o trwałości. Jednym z przykładów jest Budynek Federalny w San Francisco. Ma zielony dach. Wykorzystuje energię słoneczną. Ściany można zaprojektować tak, aby zatrzymywały lub zapobiegały nagrzewaniu się, w zależności od pory roku. Centrum satelitarne NOAA w Maryland robi to samo. To nie tylko piękne fasady. To żywe maszyny, które wchodzą w interakcję ze swoim otoczeniem.
Potem przyszedł huragan Katrina. Nowy Orlean był pod wodą. Dolny dziewiąty zamek został zniszczony. Maine współpracuje z fundacją Make It Right Brada Pitta. Potrzebowali rozwiązania, które nie zmyje się następnym razem. Stworzyli dom FLOAT. Był składany. Jest przyjazny dla środowiska. Ale najważniejszą cechą jest rama. Dom stoi na przesuwnej podporze. Znaki drogowe utrzymują go na miejscu. Kiedy podnosi się poziom wody, podnosi się również poziom wody w domu. Unosi się na wysokość do 12 stóp (około 3,6 metra). Gdy wody powodziowe opadną, powróci spokój. To jest praktyczny projekt. Nie chodzi tylko o trwałość.
William Macdonald: od kołyski do kołyski
Podczas gdy Main koncentruje się na wydajności, William MacDonald skupia się na całym cyklu życia. Jest ojcem koncepcji „od kołyski do kołyski”. To jest zupełnie inne podejście. Większość budynków opiera się na modelu „od kołyski po grób”. Budujesz to. Używasz tego. Następnie wyrzucasz go na wysypisko śmieci. McDonald uważa, że odpady są wadą projektową. Nie marnuj niczego.
McDonald uważa, że składnikami powinny być bioskładniki lub składniki techniczne. Bioskładniki wracają do gleby. Można je bezpiecznie zdemontować. Techniczne składniki odżywcze to materiały takie jak stal i szkło, które można poddawać recyklingowi w nieskończoność bez utraty jakości. Celem jest zamknięta pętla. Zero odpadów.
Projektuje budynki zeroenergetyczne. Niektóre wytwarzają więcej energii niż zużywają. Wykorzystuje nietoksyczne materiały. Oddychasz powietrzem jego budynku. To bardzo piękne. Prosi deweloperów, aby zastanowili się, co będzie 100 lat po budowie. Gdzie się podziały cegły? Gdzie będą przewody?
Jego praca obejmuje budynek badań środowiskowych na Uniwersytecie Kalifornijskim w Santa Cruz. Posiada sufit z powierzchnią mieszkalną. Zbiera wodę deszczową. Wykorzystuje światło słoneczne, aby zmniejszyć zużycie energii. Ale prawdziwa innowacja polega na wyborze materiałów. Wszystko jest skatalogowane. Wszystko jest kontrolowane. Jeśli chcesz to rozebrać, musisz dokładnie wiedzieć, co masz. Żadnych szkodliwych substancji. Nie ma potrzeby zgadywać.
Tu nie chodzi tylko o ratowanie planety. Chodzi o oszczędzanie pieniędzy. Budynki wytrzymują dłużej. Koszty utrzymania są niższe. Są zdrowsze dla ludzi znajdujących się w środku. McDonald udowodnił, że zrównoważone projektowanie nie jest luksusem. Jest to logiczny kolejny krok w projektowaniu. Ale to wymaga zmiany myślenia. Od własności do zarządzania. Od budownictwa tymczasowego do budownictwa stałego.
William McDonough nie mówi tylko o zrównoważonym rozwoju. On ożywia to. Dowodem tego są liczne nagrody, w tym Nagroda Prezydenta w dziedzinie zrównoważonego rozwoju w 1996 r., inauguracyjna nagroda Green Chemistry Award przyznana przez Agencję Ochrony Środowiska Stanów Zjednoczonych w 2003 r. oraz nagroda National Architectural Green Design Award w 2004 r. Ale jego życiorys to coś więcej niż tylko lista nagród. To portfolio budynków, które faktycznie działają.
Sprawdź fabrykę samochodów ciężarowych Forda Rouge w Michigan. Jest to ekologiczny, flagowy obiekt, w którym zastosowano innowacyjny system nawiewu powietrza, rezygnując z tradycyjnego prowadzenia kanałów. Następnie jest Centrum Studiów Środowiskowych im. Adama Josepha Lewisa w Oberlin College. Budynki zaspokajają nie tylko potrzeby energetyczne. Produkują o 30% więcej energii niż zużywają, a nadwyżką dzielą się z lokalną społecznością. Nawiązał nawet współpracę z Bradem Pittem w ramach fundacji Make It Right. Budują niedrogie, odporne na burze i przyjazne dla środowiska domy mieszkalne w Lower Ninth Ward w Nowym Orleanie. To nie są domy FLOAT, jakie widzieliśmy wcześniej. Są to trwałe konstrukcje, które są w stanie wytrzymać warunki atmosferyczne, przy jednoczesnym poszanowaniu środowiska.
Glenn Murcutt: Uczenie się na odludziu
Podróż Glenna Murcutta nie była liniowa. Australijski architekt zaczął projektować proste budynki w stylu secesyjnym około pięćdziesiąt lat temu. Potem wszystko się zmieniło. W połowie lat 70. przestał skupiać się na europejskich precedensach i zaczął patrzeć na swoją ojczyznę. W szczególności tradycyjne owczarnie Nowej Południowej Walii.
Ta chata jest mądra. Są zbudowane w inteligentny i zrównoważony sposób. Instaluje się je na palach, aby umożliwić cyrkulację powietrza pod nimi. Są one umieszczone tak, aby wychwytywać ciepło ze słońca i wiatru w celu chłodzenia. Otwarty plan piętra sprawił, że nic nie wydawało się statyczne. Murcutt wykorzystuje te zasady i stosuje je w nowoczesnych domach.
Przez wiele lat pracował sam. Budował tylko w Australii. Reszta świata ledwo znała jego imię. Ale kiedy w 2002 roku wreszcie się przebiło, stało się to w wielkim stylu. Otrzymał Nagrodę Pritzkera, ugruntowując swój status najsłynniejszego architekta Australii. W cytacie zauważono, że jego projekty zostały „złagodzone przez ziemię i klimat jego rodzinnej Australii”. Choć krytycy mogą powiedzieć, że Centrum Edukacyjne Arthura i Yvonne Boydów jest jego prawdziwym arcydziełem, sprawa jest jasna: jego twórczość bezpośrednio nawiązuje do miejsca, w którym została znaleziona.
Renzo Piano: Precyzja spotyka się z klimatem
Renzo Piano nie tylko projektuje budynki. Projektuje je do ostatniej śrubki. Włoscy architekci znani są ze swojego poziomu technicznego, niemal chirurgicznej precyzji. Jednak w przeciwieństwie do wielu jego rówieśników nie ignoruje otoczenia ze względu na formę. Jego podejście do zrównoważonej architektury opiera się na kontroli.
Weźmy na przykład Centrum Kultury Jean-Marie Thibault w Nowej Kaledonii. To coś więcej niż tylko muzeum. Maszyna ta została zaprojektowana do życia i nauki w klimacie tropikalnym. Projekt inspirowany jest tradycyjnymi chatami w Karnaku, ale wzbogacony nowoczesnymi materiałami. Budynek jest ustawiony tak, aby wychwytywać dominujące wiatry. Ulewny deszcz spływa po zakrzywionym dachu. Pomiędzy budynkami utworzono zacienione przejścia, które zapewniają chłód w upalne dni.
Od samego początku Piano często współpracowało z inżynierami. Do gotowej koncepcji nie dodał zielonej technologii. Integruje je. W paryskiej rezydencji Renoira zastosowano dwupiętrową fasadę, która naturalnie reguluje temperaturę. Mniejsza zależność od systemów HVAC oznacza mniejsze zużycie energii. Mniej energii oznacza mniejszy ślad węglowy.
Jego filozofia jest prosta. Budynki powinny trwać długo. Muszą się dostosować. I nie muszą walczyć z pogodą. Powinni z tego skorzystać.
Renzo Piano jest gigantem w dziedzinie zrównoważonego projektowania, ale nie pozwala, aby termin „zielony” dyktował ścisłą estetykę. Nie ograniczał swojej wyobraźni do sztywnych materiałów środowiskowych czy przewidywalnych konstrukcji w kształcie liścia. Zamiast tego na pierwszym miejscu postawił kreatywność, wplatając odpowiedzialność za środowisko w DNA budynku, zamiast traktować ją później.
W rezultacie powstał budynek, który „oddycha”.
Żywy dach Kalifornijskiej Akademii Nauk
W Golden Gate w San Francisco znajduje się jedno z najsłynniejszych dzieł Piano, Kalifornijska Akademia Nauk. To coś więcej niż tylko muzeum. Jest to złożony ekosystem obejmujący akwarium, planetarium i muzeum historii naturalnej. Wizualnie przypomina ukryty krajobraz pomiędzy dwiema górami. W rzeczywistości wzgórze służy jako „żywy” dach dla budynku o powierzchni 2,5 akra.
Ta zagospodarowana powierzchnia jest nie tylko przyjemna estetycznie; działa jak gąbka, pochłaniając do 2 milionów galonów wody deszczowej rocznie. Zarządzanie dużymi ilościami wody deszczowej nie jest możliwe bez betonowych rur i zbiorników na wodę.
Ale prawdziwym sekretem jest to, jak utrzymać chłód w budynku. Nie ma tradycyjnego systemu klimatyzacji. Zespół Piano oparł się na konstrukcji pasywnej. Czujniki pogodowe współpracują ze sterowanymi oknami. Okna otwierają się, gdy na zewnątrz jest odpowiednia ilość powietrza. W budynku zastosowano wentylację naturalną do chłodzenia. To delikatny taniec pomiędzy technologią a naturą, który zapewnia komfort w pomieszczeniach, nie wyczerpując przy tym zasobów energii.
Ateny i promocja statusu LEED Platinum
Podejście Piano jest kontynuowane w Centrum Kulturalnym Fundacji Stavros Niarchos w Atenach w Grecji. W chwili pisania tego artykułu projekt jest w trakcie realizacji i powinien zakończyć się w 2015 roku. Projekt zakłada kolejny ekspansywny zielony dach i ma na celu osiągnięcie najwyższego stopnia zrównoważonego rozwoju.
Celem jest uzyskanie certyfikatu LEED Platinum. Jest to złoty standard dla zielonych budynków, wymagający ścisłego przestrzegania efektywności energetycznej, oszczędzania wody i jakości środowiska wewnętrznego. Nie chodzi tylko o uprawę trawy na dachu. Ideą było pokazanie, że wysoka kultura i wysoka wydajność mogą współistnieć.
Dlaczego jest to ważne dla majsterkowiczów?
Być może nie budujesz muzeum, ale filozofia Piano ma zastosowanie także w przypadku renowacji.
„Ekologiczne budynki nie powinny ograniczać Twoich pomysłów, ale je wzmacniać.”
Zbyt wielu właścicieli domów uważa, że zrównoważony rozwój oznacza rezygnację ze stylu. Wierzą, że kolor zielony oznacza blachę falistą i gołą izolację. Fortepian udowadnia, że tak nie jest. Dzięki pasywnemu chłodzeniu możesz zarządzać wodą deszczową i budować piękne, spersonalizowane domy.
Planując kolejny projekt, zacznij od projektu. Użyj swojej wyobraźni. Zastanów się teraz, w jaki sposób ten element służy dwóm celom. Czy ogród na dachu może być zarówno elementem estetycznym, jak i systemem zbierania wody deszczowej? Czy umieszczenie okna może zmniejszyć potrzebę chłodzenia mechanicznego?
Tak, materiały są ważne. Ale mentalność jest ważniejsza. Nie pozwól, aby etykiety ograniczały Twoją perspektywę. Najpierw zbuduj. Następnie pozwól mu oddychać.
2: Frank Lloyd Wright
Frank Lloyd Wright nie tylko projektował budynki. Zaprojektował relację pomiędzy budynkiem a jego terenem. Dla wielu z pewnością jest on ojcem zielonego budownictwa, na długo zanim określenie to stało się marketingowym banałem. Wright działał głównie w pierwszej połowie XX wieku i rozwinął architekturę organiczną. Filozofię tę przejęli później projektanci tacy jak Eric Corey Fried. Podstawowe zasady są proste, ale fundamentalne: określ kształt na podstawie lokalizacji, potrzeb klienta i materiałów. Budynki nie muszą być narzucane w krajobraz. Niech krajobraz przybierze kształt budynku.
Podejście to nie jest związane z żadną konkretną estetyką. To jest metodologia. Dlatego portfolio Wrighta wygląda tak różnorodnie. W Illinois znajduje się surowa, betonowa Świątynia Jedności. W Wisconsin domy i studia są zbudowane ze sztukaterii i kamienia. W Pensylwanii znajduje się także Fallingwater, arcydzieło z betonu, kamienia i szkła wiszące nad wodospadem. Chociaż konstrukcje te nie spełniają dzisiejszych rygorystycznych norm efektywności energetycznej, ogólne wrażenie jest prawidłowe. Nie wyrywają istniejących drzew.
Nie wypełniają naturalnych terenów podmokłych.
Pracują z terenem, a nie przeciwko niemu. Ta harmonia to minimalny poziom odpowiedzialności za środowisko.
Dziedzictwo trwa. Ponad jedna trzecia ocalałych budynków Wrighta znajduje się w Krajowym Rejestrze miejsc o znaczeniu historycznym Stanów Zjednoczonych. 24 z nich to narodowe zabytki historyczne. W 2008 roku jego posiadłość Taliesin w Wisconsin była jednym z dziesięciu stanowisk Wrighta zgłoszonych do Służby Parków Narodowych USA. Nowocześni architekci budynków ekologicznych, od Freeda po Glenna Marcutta, nadal czerpią inspirację z tego źródła. Filozofia nie umarła. Ona ewoluowała.
Ken Young i bioklimatyczny drapacz chmur
Jeśli Wright patrzył na wolnostojące domy i świątynie, Ken Young podnosił wzrok. Pochodzący z Malezji Young rozpoczął pracę w tym zawodzie w latach 70. XX wieku, uzyskując tytuł doktora w zakresie zrównoważonego projektowania. Nie studiował tylko teorii. Zastosował go do wieżowców, które tradycyjnie były źle widziane przez ekologów ze względu na wysokie zużycie energii.
Pan Young przedstawił koncepcję bioklimatycznego drapacza chmur. To coś więcej niż tylko wieżowiec z panelami fotowoltaicznymi. Jest to pasywna, niskoenergetyczna konstrukcja zaprojektowana tak, aby pasowała do konkretnej lokalizacji i lokalnego klimatu. Przepływ powietrza zależy od kształtu budynku. Orientacja kontroluje promieniowanie słoneczne. Sadzenie roślin na tarasach może zmniejszyć przyrost ciepła. Używasz systemu HVAC wbrew środowisku. Uruchamiasz swój system HVAC wbrew środowisku. Środowisko wykorzystujemy do modyfikacji budynku.
Aby opisać ten proces, Young ukuł termin „ekomitria”. Uważał, że jeśli nie naśladujemy efektywności natury, aktywnie przeciwdziałamy jej. Tak, budynki powinny wyglądać pięknie. Young podkreśla, że zrównoważone budynki muszą być piękne. Nieważne, jak zielony jest budynek, ludzie odrzucą brzydki budynek.
Jego praca opiera się na wiarygodnych wskaźnikach. W 2005 roku Biblioteka Narodowa w Singapurze, jeden z jego najważniejszych projektów, otrzymała platynę, najwyższą ocenę w singapurskim systemie Green Mark. Jest to odpowiednik certyfikatu LEED Platinum w USA, który pokazuje, że gęsta zabudowa miejska może spełnić rygorystyczne normy środowiskowe.
Edukacyjne i miejskie oddziaływanie zielonej architektury
Architekci projektujący naszą przyszłość robią coś więcej niż tylko branie ołówka do ręki. Często pochodzą z różnych obszarów. Oprócz formalnego wykształcenia architektonicznego wielu studiuje nauki o środowisku lub inżynierię. Mają zaawansowane stopnie naukowe skupiające się szczególnie na zasadach zrównoważonego projektowania. Rozumieją fizykę wymiany ciepła i poezję przestrzeni.
Ta zmiana w edukacji wpływa na rozwój miast. Architekci budynków ekologicznych wpływają na planowanie urbanistyczne, promując zintegrowane przestrzenie zielone zamiast betonowych nieużytków. Priorytetem jest dla nich efektywność energetyczna, aby zmniejszyć całkowite obciążenie miejskiej sieci elektrycznej. Ich celem jest ograniczenie rozrostu miast, dzięki czemu gęsta zabudowa mieszkaniowa będzie zarówno opłacalna, jak i atrakcyjna.
Wszystko zaczęło się od uświadomienia sobie przez Wrighta, że budynek należy do jego miejsca. Young zdał sobie sprawę, że drapacze chmur mogą „oddychać”. Narzędzia się zmieniają. Materiały się zmieniają. Główne pytanie pozostaje takie samo: jak budować, nie niszcząc otaczającego nas świata? Odpowiedzią nie jest tylko jeden materiał czy nowe urządzenie. Odpowiedź leży w samej filozofii projektowania. Ciągle myślisz o następnym budynku, kolejnym miejscu, kolejnym kompromisie między komfortem a konsekwencjami.
