Frank Lloyd Wright krijgt alle lof voor zijn organische ontwerpen. Hij wilde een gebouw dat als een boom uit de grond zou groeien. Maar duurzame architectuur is niet nieuw. Het is heel oud. De Romeinen bouwden aquaducten die water transporteerden met behulp van alleen de zwaartekracht. Deze systemen voeden al eeuwenlang mijnen en molens. De Grieken deden hetzelfde met de richting van de zon. Ze positioneerden hun steden om de hitte van de zon te absorberen. Er was een tekort aan brandhout, dus pasten ze zich aan.
Tegenwoordig is dat risico nog groter. Bouwregelgeving schrijft voor dat de uitstoot van kooldioxide moet worden teruggedrongen. Energie-efficiëntie is geen optie meer. Architecten moeten flexibel zijn. Ze moeten nadenken voordat ze tekenen. Wanneer het elektriciteitsnet onder druk komt te staan, werken traditionele methoden niet meer.
Wie leidt deze aanklacht? De lijst verandert. De nieuwe namen verschijnen. Sommige bijdragen zijn echter onmiskenbaar. Hier zijn 10 architecten die het groene spel definiëren.
Зміст
Peter Busby: Canadese pionier
Peter Busby is een van Canada’s toonaangevende milieuarchitecten. In april 2012 werd hij Managing Director van het kantoor van Perkins + Will in San Francisco. Het bedrijf is enorm. Wereldwijd bekend om zijn duurzame projecten. Maar Busby zag het potentieel voor groene ontwikkeling al lang vóór 2012. Hij kwam in 2004 bij het bedrijf werken. Zijn mentor was Ray Cole. Cole is een duurzaamheidsgoeroe. Busby geloofde dat groen ontwerp een goed ontwerp was. Het is geen toevoeging. Het is de basis.
Hij is een van de oprichters van de Canadian Green Building Council. Hij besteedt 20% van zijn tijd aan milieubelangenbehartiging. Dat is een halve werkweek. Wekelijks.
Busby’s portfolio is uitgebreid. Hij werkte bij Dockside Green. Dit is een gemeenschap voor gemengd gebruik in Victoria, British Columbia. Hij ontwierp het bezoekerscentrum voor de VanDusen Botanische Tuin. Dit centrum werd in 2012 geopend. Ook richtte hij het Interactive Research Centre for Sustainability op aan de Universiteit van British Columbia. Dat werd in 2011 geopend.
De beloningen stapelen zich op. Hij ontving twee keer de Top 10-prijs van het American Institute of Architects Environmental Council. Eén daarvan is Dockside Green. Hij ontving ‘What Makes It Green?’ van het American Institute of Architects. Onderscheiding. Nogmaals, voor Dockside Green. In 2009 en 2010 werd hij uitgeroepen tot een van de 50 groenste werkgevers van Canada.
Norman Foster: Hightech minimalisme
Norman Foster bouwt niet alleen structuren. Hij engineert ze. Zijn firma Foster + Partners beschouwt gebouwen als machines om te leven. Maar niet in de koude, industriële zin. In de zin dat het efficiënt en responsief is.
Foster gelooft in transparantie. Hij gebruikt glas en staal om de grens tussen binnen en buiten te vervagen. Het is niet alleen esthetiek. Het is functioneel. Natuurlijk licht verlaagt de elektriciteitsrekening. Het verbetert de gezondheid. Het verandert de gevoelens van mensen in die ruimte.
Passieve ontwerpstrategieën worden vaak gebruikt in zijn werk. Hij bestudeerde windpatronen. Hij analyseerde het pad van de zon. Hij ontwierp de gevels op basis van het klimaat. Dit vermindert de behoefte aan mechanische verwarming en koeling. Het verlaagt de ecologische voetafdruk.
De projecten van Foster zijn overal. De koepel van het Rijksdaggebouw in Berlijn. Swiss Re-gebouw in Londen. Het HSBC-hoofdkantoor in Hong Kong. Stuk voor stuk verleggen ze de grenzen van de functionaliteit van het gebouw. Ze produceren energie. Ze vangen regenwater op. ze ademen.
De les voor huiseigenaren is duidelijk. Duurzaamheid is meer dan het toevoegen van zonnepanelen. Het gaat om ontwerp. Hoe het gebouw vanaf het begin met zijn omgeving omgaat, is belangrijk.
Norman Foster is meer dan alleen een naam in de architectuur. Hij is de maatstaf. Sinds de oprichting van Foster + Partners in 1967 heeft het bedrijf honderden prijzen gewonnen. Ze hebben meer dan 100 internationale en nationale competities gewonnen. Hun voetafdrukken zijn over de hele wereld te vinden.
Maar Foster geeft om meer dan alleen roem. Hij keek naar de gegevens. Gebouwen verbruiken de helft van de geproduceerde elektriciteit. Ze veroorzaken de helft van de CO2-uitstoot in de wereld. Het is de verantwoordelijkheid van de architect om deze cijfers te wijzigen.
Kleine aanpassingen kunnen helpen. Groot denken is beter.
Foster en zijn team ontwerpen momenteel Masdar in Abu Dhabi. Het is de bedoeling een koolstof- en afvalvrije stad te zijn. Als dit lukt, zou het een nieuwe standaard zetten voor duurzame stadsplanning. De eerste ter wereld.
De organische aanpak door Eric Corey Freed
Eric Corey Freed wist op achtjarige leeftijd dat hij architect wilde worden.
Daarna raakte hij geobsedeerd door organische architectuur. Frank Lloyd Wright ontwikkelde deze stijl. Het idee is eenvoudig. De structuur moet opgaan in de omgeving. Het moet het lokale klimaat weerspiegelen en lokale materialen gebruiken.
Freed heeft dit niet alleen bestudeerd. Hij leefde het. Hij werkte samen met een voormalige leerling van Wright in New Mexico. Daarna verhuisde hij naar San Francisco.
Daar hielp hij bij het ontwikkelen van duurzame ontwerpprojecten. Hij heeft gewerkt aan de University of California, Berkeley en de Academy of Art University. Hij richtte ook zijn eigen bedrijf op, OrganicARCHITECT.
Zijn werk kreeg al snel aandacht in de Bay Area. In 2005 werd hij door San Francisco Magazine uitgeroepen tot “Beste Groene Architect”. In 2007 ontving hij de prijs “Beste visionair”.
Freed beoefent nog steeds architectuur. Hij schreef ook verschillende boeken. Hij praat veel over groen design.
De erfenis van R. Buckminster Fuller
Je kunt niet over duurzaam ontwerp praten zonder R. Buckminster Fuller te noemen.
Fuller was zijn tijd vooruit. Hij streeft naar efficiëntie. Hij gelooft dat hij meer kan doen met minder. Zijn geodetische koepels zijn beroemd. Gebruikt zo min mogelijk materiaal om maximale sterkte te bereiken.
Hij bedacht de term “Ruimteschip Aarde”. We hebben allemaal dezelfde hulpbronnen. We moeten ze verstandig beheren. Zijn ideeën hebben generaties architecten beïnvloed.
Het werk van Fuller herinnert ons eraan dat duurzaamheid niet nieuw is. Het is fundamenteel.
De opkomst van de geodetische koepel
Misschien heb je het al eerder gezien. Die vreemde, bolvormige structuren zijn gemaakt van driehoekig gaas. Ze lijken meer op gigantische vogelkooien of wetenschapsbeurzen dan op huizen. Maar ze zijn echt. Ze bestaan dankzij R. Buckminster Fuller. Fuller was meer dan alleen een architect. Hij was een humanitair mens met een bijzondere obsessie. Hij geloofde dat de wereld twee grote problemen had: dakloosheid en honger. Alles wat hij ontwierp was een poging om die problemen op te lossen. Goedkoop. Eenvoudig. Efficiënt.
Hij probeerde eerst Dymaxion House. Het is rond. Het was geprefabriceerd. Het zat op palen. Deze vorm zorgt voor natuurlijke verwarming en koeling. Verbruikt minder materiaal dan een doosvormig huis. Voordat ‘groen’ een marketingterm was, was het groen. Na de Tweede Wereldoorlog hadden de Verenigde Staten dringend behoefte aan huisvesting. Mensen stonden in de rij om Dymaxion Houses te bestellen. Toen was het geld op. Het project stierf.
Fuller gaf niet op. Hij ging terug naar het begin. Het resultaat was de geodetische koepel. Het Amerikaanse leger was er meteen dol op. Het is heel licht. Het was sterk. Het kan binnen een paar uur worden gemonteerd. In het buitenland gestationeerde soldaten gebruikten ze als kazerne. Toen de oorlog voorbij was, kochten mensen ze als huizen. Waarom? Omdat ze werken. Een bol beweegt lucht. De warmte stijgt op en circuleert gelijkmatig. U hoeft niet te vechten met het HVAC-systeem in uw koepel. Laat de natuurkunde het werk doen.
Fuller woonde er zelfs in. Gelegen in Carbondale, Illinois. Hij zit op zijn werk en geeft les aan de Southern Illinois University. De woning wordt momenteel gerenoveerd. Het wordt een museum. Een plek waar je meer te weten kunt komen over de poging van één man om de huizencrisis op te lossen met behulp van geometrie.
Is LEED genoeg? Thom Mayne komt binnen
We praten veel over LEED. Leiderschap in energie- en milieuontwerp. Dit is de gouden standaard voor groen bouwen. Je ziet de plaquette. Je voelt je trots. Maar architect Thom Mayne denkt dat we naar het verkeerde kijken.
Mayne won in 2005 de Pritzker Prize, de Nobelprijs voor de architectuur. Hij beschouwt duurzaamheid niet als een selectievakje. Hij is van mening dat gebouwen er niet op een bepaalde manier uit hoeven te zien om milieuvriendelijk te zijn. Hij is van mening dat gebouwen moeten worden beoordeeld op basis van hun prestaties op de lange termijn. Niet zijn certificaat. Niet het oorspronkelijke ontwerp. Het feitelijke gedrag ervan gedurende tientallen jaren.
Hij richtte Morphosis op in 1972. Zijn bedrijf streeft ernaar producten te creëren die lang meegaan. Het San Francisco Federal Building is daar een voorbeeld van. Er is een groendak aanwezig. Er wordt gebruik gemaakt van zonne-energie. De wanden kunnen worden ontworpen om warmte vast te houden of te voorkomen, afhankelijk van het seizoen. Het NOAA-satellietcentrum in Maryland doet hetzelfde. Dit zijn niet alleen mooie gevels. Het zijn levende machines die interacteren met hun omgeving.
Toen kwam orkaan Katrina. New Orleans stond onder water. De Lower Ninth Ward werd vernietigd. Main is aangesloten bij de Make It Right Foundation van Brad Pitt. Ze hadden een oplossing nodig die de volgende keer niet zou wegspoelen. Ze creëerden het FLOAT-huis. Het was geprefabriceerd. Het is groen. Maar het belangrijkste kenmerk is het frame. Het huis ligt op een glijbaan. Verkeersborden houden het op zijn plaats. Als het waterpeil stijgt, stijgt ook het waterpeil in uw huis. Drijft tot 12 voet. Als het vloedwater zich terugtrekt, is er weer rust. Dit is een praktisch ontwerp. Het gaat niet alleen om duurzaamheid.
William MacDonald: Cradle-to-Cradle
Terwijl Mainne zich richt op prestaties, richt William McDonald zich op de gehele levenscyclus. Hij is de vader van het Cradle to Cradle-ontwerp. Dit is een compleet andere benadering. De meeste gebouwen volgen een ‘wieg tot graf’-model. Jij bouwt het. jij gebruikt het. Gooi het dan op de vuilstort. McDonald’s is van mening dat afval een ontwerpfout is. Verspil niets.
McDonald’s is van mening dat ingrediënten bionutriënten of technologische voedingsstoffen moeten zijn. Bionutriënten worden teruggevoerd naar de bodem. Kan veilig worden gedemonteerd. Technische voedingsstoffen zijn materialen als staal en glas die eindeloos gerecycled kunnen worden zonder kwaliteitsverlies. Het doel is een gesloten lus. Geen afval.
Hij ontwerpt energieneutrale gebouwen. Sommige produceren meer stroom dan ze gebruiken. Hij gebruikt niet-giftige materialen. Je ademt de lucht van zijn gebouw in. Het is heel mooi. Hij vroeg de ontwikkelaars om na te denken over wat er 100 jaar na de bouw zal gebeuren. Waar zijn de stenen gebleven? Waar komen de draden terecht?
Zijn werk omvat onder meer het Environmental Research Building aan de Universiteit van Californië, Santa Cruz. Het heeft een woonkamerplafond. Het slaat regenwater op. Benut zonlicht om het energieverbruik te verminderen. Maar de echte innovatie zit in de materiaalkeuze. Alles is gecatalogiseerd. Alles wordt gemonitord. Als je het wilt breken, moet je precies weten wat je hebt. Geen schadelijke stoffen. Je hoeft niet te raden.
Het gaat niet alleen om het redden van de planeet. Dit is om geld te besparen. lengte. Gebouwen gaan langer mee. De onderhoudskosten zijn lager. Ze zijn gezonder voor de innerlijke mens. McDonald’s heeft bewezen dat milieuvriendelijk design geen luxe is. Dit is de logische volgende stap in het ontwerp. Maar dit vereist een mentaliteitsverandering. Van eigenaarschap tot management. Van tijdelijke bouw tot permanente bouw.
William McDonough praat niet alleen over duurzaamheid. Hij heeft het gebouwd. Hij beschikt over de prijzen die dit bewijzen, waaronder de President’s Sustainability Award uit 1996, de inaugurele EPA President’s Green Chemistry Challenge Award uit 2003 en de National Design Award for Environmental Design uit 2004. Maar zijn CV is meer dan alleen een lijst met prijzen. Het is een portfolio van gebouwen die echt werken.
Kijk naar de Ford Rouge-vrachtwagenfabriek in Michigan. Het is een groen vlaggenschipstructuur met een innovatief luchttoevoersysteem en traditionele kanalen. Dan is er het Adam Joseph Lewis Center for Environmental Studies van Oberlin College. Gebouwen vervullen meer dan alleen energiebehoeften. Produceer 30% meer energie dan u verbruikt en deel de extra energie met uw gemeenschap. Hij werkte zelfs samen met Brad Pitt aan de Make It Right Foundation. Ze bouwen betaalbare, stormbestendige groene huizen in de Lower Ninth Ward in New Orleans. Dit zijn geen FLOAT-huizen zoals we eerder hebben gezien. Dit zijn permanente constructies die bestand zijn tegen de elementen en tegelijkertijd het milieu respecteren.
Glenn Murcutt: Leren van de Outback
Het pad van Glenn Murcutt was niet lineair. De Australische architect begon zo’n vijftig jaar geleden met het ontwerpen van eenvoudige modernistische gebouwen. Toen veranderden de dingen. Halverwege de jaren zeventig concentreerde hij zich niet meer op Europese precedenten en begon hij naar huis te kijken. Met name de traditionele wolschuren van New South Wales.
Deze cabine is slim. Deze zijn op een verstandige en duurzame manier gebouwd. Ze staan op palen zodat de lucht eronder kan stromen. Ze zijn zo geplaatst dat ze de zon opvangen voor warmte en de wind voor afkoeling. De open plattegrond zorgde ervoor dat niets stagneerde. Murcutt neemt deze principes over en past ze toe op moderne huizen.
Hij heeft jarenlang alleen gewerkt. Hij bouwde alleen in Australië. De rest van de wereld kende zijn naam nauwelijks. Maar toen hij in 2002 eindelijk uitbrak, was dat met een knal. Hij won de Pritzker Prize en versterkte zijn status als de beroemdste architect van Australië. Volgens het citaat werden zijn ontwerpen “getemperd door het land en het klimaat van zijn geboorteland Australië”. Hoewel critici misschien zeggen dat zijn Arthur and Yvonne Boyd Education Center zijn ware meesterwerk is, is het punt duidelijk: zijn werk reageert direct op waar het staat.
Renzo Piano: Precisie ontmoet klimaat
Renzo Piano ontwierp niet alleen gebouwen. Hij engineert ze tot de laatste schroef. Italiaanse architecten staan bekend om hun technische niveau van bijna chirurgische precisie. Maar in tegenstelling tot veel van zijn collega’s negeert hij de omgeving niet ten gunste van de vorm. Zijn benadering van duurzame architectuur gaat over controle.
Neem bijvoorbeeld het Jean-Marie Tjibaou Cultureel Centrum in Nieuw-Caledonië. Dit is meer dan alleen een museum. Deze machine is ontworpen om te leven en te leren in een tropisch klimaat. Het ontwerp is geïnspireerd op traditionele Karnak-hutten, maar vult dit aan met hightech materialen. Het gebouw is zo gepositioneerd dat het de heersende wind opvangt. Zware regen viel op het gebogen dak. Tussen de gebouwen zijn schaduwrijke paden aangelegd om u tijdens het warme seizoen koel te houden.
Vanaf het begin werkte Piano vaak samen met ingenieurs. Hij voegde geen groene technologie toe aan het voltooide concept. Hij verbindt het. Renoirs landhuis in Parijs gebruikte een gevel van twee verdiepingen om de temperatuur op natuurlijke wijze te reguleren. Minder afhankelijkheid van HVAC betekent minder energie. Minder energie betekent een kleinere voetafdruk.
Zijn filosofie is eenvoudig. Gebouwen moeten duurzaam zijn. Het zou zich moeten aanpassen. En het hoeft niet tegen het weer te vechten. zou het moeten gebruiken
Renzo Piano is een gigant in duurzaam design, maar hij weigert ‘groen’ een strikte esthetiek te laten dicteren. Hij dwong zijn verbeelding niet in dozen met rigide ecologische materialen of voorspelbare bladvormige structuren. In plaats daarvan zette hij zijn creativiteit op de eerste plaats en verweven verantwoordelijkheid voor het milieu in het DNA van het gebouw, in plaats van een bijzaak.
Het resultaat is een gebouw dat ademt.
Levend dak van de California Academy of Sciences
Het Golden Gate Park in San Francisco herbergt een van de beroemdste pianowerken: de California Academy of Sciences. Dit is meer dan alleen een museum. Het is een complex ecosysteem met een aquarium, planetarium en natuurhistorisch museum. Visueel lijkt het op een verborgen landschap tussen twee bergen. In feite fungeert de heuvel als een ‘levend’ dak voor de 2,5 hectare van het gebouw.
Dit begroeide oppervlak is niet alleen esthetisch aantrekkelijk; Het werkt als een spons en absorbeert tot wel 2 miljoen liter regenwater per jaar. Grote hoeveelheden regenwater kunnen niet worden beheerd zonder betonnen leidingen of watertanks.
Maar het echte geheim is hoe je gebouwen koel houdt. Er is geen traditioneel airconditioningsysteem. Het team van Piano vertrouwde op passief ontwerp. Weersensoren communiceren met elektrisch bedienbare ramen. De ramen gaan open als de buitenlucht geschikt is. Het gebouw maakt gebruik van natuurlijke ventilatie om zichzelf te koelen. Het is een delicate dans tussen technologie en natuur die uw kamer comfortabel houdt zonder uw elektriciteit af te tappen.
Athene en LEED Platinum-promotie
De aanpak van Piano wordt voortgezet in het Stavros Niarchos Foundation Cultural Center in Athene, Griekenland. Op het moment van schrijven is het project nog in volle gang en moet het in 2015 voltooid zijn. Het ontwerp heeft nog een breed groendak en heeft tot doel het hoogste niveau van duurzaamheidsprijzen te winnen.
Het doel is om LEED Platinum te worden gecertificeerd. Het is de gouden standaard voor groene gebouwen, die strenge prestaties vereist op het gebied van energie-efficiëntie, waterbesparing en binnenmilieukwaliteit. Het gaat niet alleen om het kweken van gras op uw dak. Het idee was om te laten zien dat hoge cultuur en hoge efficiëntie naast elkaar kunnen bestaan.
Waarom dit belangrijk is voor doe-het-zelf-huiseigenaren
U bouwt misschien geen museum, maar de filosofie van Piano is ook van toepassing op uw renovatie.
“Groene gebouwen moeten je ideeën niet beperken, maar juist versterken.”
Te veel huiseigenaren denken dat duurzaamheid betekent dat je stijl moet opofferen. Ze denken dat milieuvriendelijkheid golfplaten en kale isolatie betekent. Piano bewijst dat dit niet klopt. Je kunt regenwater beheren en prachtige, op maat ontworpen huizen met passieve koeling bouwen.
Begin bij het plannen van uw volgende project met het ontwerp. Gebruik je fantasie. Bedenk nu hoe dit element twee doelen dient. Kan een daktuin zowel een esthetisch kenmerk als een opvangsysteem voor regenwater hebben? Kan de plaatsing van ramen de behoefte aan mechanische koeling verminderen?
Ja, materialen zijn belangrijk. Maar mentaliteit is belangrijker. Laat het label uw zicht niet beperken. Bouw het eerst. Laat het dan ademen.
2: Frank Lloyd Wright
Frank Lloyd Wright ontwierp niet alleen gebouwen. Hij ontwierp de relatie tussen het gebouw en zijn terrein. Voor velen is hij ongetwijfeld de vader van groen bouwen, lang voordat de term een modewoord in de marketing werd. Wright werkte voornamelijk in de eerste helft van de 20e eeuw en ontwikkelde Organische Architectuur. Latere ontwerpers zoals Eric Corey Freed namen deze filosofie over. De basisprincipes zijn eenvoudig maar fundamenteel. Bepaal de vorm op basis van de locatie, de behoeften van de klant en de materialen. Gebouwen hoeven niet in het landschap te worden gedwongen. Laat het landschap de vorm van het gebouw aannemen.
Deze benadering is niet gebonden aan een bepaalde esthetiek. Dit is de methodologie. Daarom ziet de portefeuille van Wright er zo divers uit. Illinois heeft een grimmige, betonnen Unity Temple. Wisconsin heeft stuc- en stenen huizen en studio’s. Pennsylvania is ook de thuisbasis van Fallingwater, een meesterwerk van beton, steen en glas dat boven een waterval is getekend. Hoewel deze constructies niet voldoen aan de huidige strenge energienormen, is de algemene indruk juist. Bestaande bomen worden niet platgewalst.
Ze vullen geen natuurlijke moerassen in.
Ze werken met het terrein en niet ertegen. Deze harmonie is het minimale niveau van verantwoordelijkheid voor het milieu.
De erfenis blijft. Meer dan een derde van de overgebleven gebouwen van Wright staat vermeld in het nationaal register van historische plaatsen. 24 daarvan zijn nationale historische monumenten. In 2008 was zijn landgoed, Taliesin in Wisconsin, een van de tien Wright-boerderijen die waren ingediend bij de US National Park Service. Moderne groene architecten, van Freed tot Glenn Murcutt, blijven inspiratie uit deze put halen. De filosofie is niet dood. Het is geëvolueerd.
Ken Yeang en de bioklimatische wolkenkrabber
Als Wright naar vrijstaande huizen en tempels keek, keek Ken Yeang omhoog. Yeang, afkomstig uit Maleisië, betrad het veld in de jaren zeventig met zijn proefschrift over ecologisch ontwerp. Hij heeft gewoon niet gestudeerd. Hij paste dit toe op hoge gebouwen, een energiebesparende maatregel die traditioneel door milieuactivisten werd afgekeurd.
De heer Yeang introduceerde de bioklimatische wolkenkrabber. Dit is meer dan alleen een wolkenkrabber met zonnepanelen. Het is een passieve, energiezuinige structuur ontworpen voor een specifieke locatie en lokaal klimaat. De luchtstroom wordt bepaald door de vorm van het gebouw. De richting bepaalt de straling van de zon. Het planten van planten op het terras kan de warmtewinst verminderen. U gebruikt uw HVAC-systeem niet tegen het milieu. U gebruikt uw HVAC-systeem tegen het milieu. We gebruiken de omgeving om het gebouw aan te passen.
Yeang bedacht de term ‘eco-mimicry’ om dit proces te beschrijven. Hij geloofde dat als we de efficiëntie van de natuur niet imiteren, we er actief tegen werken. Ja, gebouwen moeten er goed uitzien. Yeang benadrukt dat duurzame gebouwen mooi moeten zijn. Hoe milieuvriendelijk een gebouw ook is, mensen zullen een lelijk gebouw afwijzen.
Zijn werk is gebaseerd op solide maatstaven. In 2005 was de Nationale Bibliotheek van Singapore een van zijn belangrijkste projecten en kreeg platina, de hoogste beoordeling in het Green Mark-systeem van Singapore. Dit komt overeen met het Amerikaanse LEED Platinum, dat aantoont dat stedelijk ontwerp met hoge dichtheid aan strenge milieunormen kan voldoen.
De educatieve en stedelijke impact van groene architectuur
Architecten die onze toekomst ontwerpen, doen meer dan alleen een tekenpotlood ter hand nemen. Vaak hebben ze verschillende achtergronden. Naast een formele architectuuropleiding studeren velen ook milieuwetenschappen of techniek. Ze hebben geavanceerde graden die zich specifiek richten op de principes van duurzaam ontwerp. Ze begrijpen de fysica van warmteoverdracht en de poëzie van de ruimte.
Deze verandering in het onderwijs verandert de manier waarop steden groeien. Groene architecten beïnvloeden de stadsplanning door geïntegreerde groene ruimten te bevorderen in plaats van betonnen woestijnen. Ze geven prioriteit aan energie-efficiëntie om de totale belasting van het elektriciteitsnet van de stad te verminderen. Ze streven ernaar de stadsuitbreiding terug te dringen door dichte woningen zowel haalbaar als wenselijk te maken.
Het begon allemaal toen Wright zich realiseerde dat een gebouw bij zijn locatie hoort. Yeang realiseerde zich dat wolkenkrabbers konden ademen. Gereedschap verandert. De materialen veranderen. De kernvraag blijft: hoe bouwen we zonder de wereld om ons heen kapot te maken? Het antwoord ligt niet in één enkel materiaal of een nieuw apparaat. Dit is de ontwerpfilosofie zelf. Je blijft denken aan het volgende gebouw, de volgende locatie, het volgende compromis tussen comfort en consequentie.
