Het begon met een knal. In 2004 stond de Amerikaanse vastgoedmarkt in brand. De technologie ontwikkelde zich in een razend tempo, waardoor doe-het-zelvers de middelen kregen om zonder tussenkomst van vastgoeddeals te onderhandelen. Het voelde als het einde van de lijn voor traditionele makelaars. De sector leek op het punt te staan hetzelfde lot te ondergaan als reisbureaus, die hun relevantie voor online boekingssites verloren.
Hete marktomstandigheden en een stortvloed aan nieuwe websites gaven kopers en verkopers directe toegang. Je zou online een huis kunnen vinden. Doe online een bod. Sluit de deal online. In die omgeving voelde het absurd om een commissie van 5 of 6 procent aan een agent te betalen. Waarom betalen voor hulp als het internet het zo gemakkelijk maakte om het alleen te doen?
Toen barstte de zeepbel.
Tussen april 2007 en april 2008 stortte de huizenmarkt in. De verkoop van nieuwe woningen daalde met 42 procent. De verkopen van bestaande woningen daalden met 17,5 procent. Huizen bleven maandenlang onverkocht. Waarden lekten langzaam weg. Verkopers namen hun toevlucht tot creatieve prikkels om voorraad te verplaatsen. Een jaar lang gratis nutsvoorzieningen. Flatscreen-tv’s. Dit waren wanhopige pogingen om voorzichtige kopers te lokken die wachtten tot de bodem van de markt zou dalen.
De concurrentie verscherpte. De optie te koop door eigenaar (FSBO) verloor voor velen zijn glans. Verkopers hadden hulp nodig. Ze moesten hun eigendommen aan een zo groot mogelijke groep kopers op de markt brengen. Velen keerden terug naar professionals. In het bijzonder voor een subset van makelaars die bekend staat als Realtors.
Maar wat betekent die titel eigenlijk? En maakt het uit welke je huurt?
De licentie versus de titel
Er zijn meer dan 2 miljoen erkende makelaars in de Verenigde Staten. Maar slechts de helft daarvan zijn makelaars. Dit onderscheid wordt vaak over het hoofd gezien door huiseigenaren die op zoek zijn naar vertegenwoordiging.
Een makelaar in onroerend goed is gewoon iemand die geslaagd is voor het staatsexamen. Ze mogen wettelijk klanten vertegenwoordigen bij vastgoedtransacties. Dat is alles. Het is een basisreferentie.
Een makelaar is een specifiek makelaarsmerk. Zij zijn lid van de Nationale Vereniging van Makelaars (NAR). Dit is een handelsorganisatie, niet zomaar een vakbond. Aan het lidmaatschap zijn verplichtingen verbonden. Makelaars moeten zich houden aan een strikte ethische code. Zij moeten regelmatig een opleiding volgen in de beroepspraktijk. Ze worden aan een hoger niveau gehouden dan de gemiddelde licentiehouder.
Waarom is dit voor jou belangrijk?
Makelaars zijn niet alleen erkende makelaars. Ze zijn gebonden aan een ethische code die hen verplicht te handelen in het beste belang van hun cliënten.
Hoe makelaars geld verdienen
Of u nu een standaardmakelaar of een makelaar inhuurt, de beloningsstructuur is over het algemeen hetzelfde. Ze verdienen geld via commissies. Normaal gesproken betaalt de verkoper de commissie, die vervolgens wordt verdeeld tussen de listingagent en de kopersagent. Meestal bedraagt dit 5 tot 6 procent van de uiteindelijke verkoopprijs.
Het verschil zit hem in wat je voor die vergoeding krijgt.
Makelaars hebben toegang tot een uitgebreid netwerk. Ze behoren tot lokale besturen van makelaars. Dit geeft hen diepere marktinzichten. Ze hebben vaak vroege toegang tot vermeldingen. Ze kennen de lokale nuances die een algemene licentiehouder mogelijk over het hoofd ziet. Het is ook waarschijnlijker dat ze strikte procedurele protocollen volgen. Dit kan de juridische risico’s tijdens de transactie verminderen.
